En dat was het dan: de deur is gesloten. En hoe voelt dat dan? Opgelucht en dankbaar.
Opgelucht, want het was niet altijd feest: vaak hard werken en zeker de laatste jaren werd het er niet leuker op. 7 jaar geleden waren wij één van de eerste woon - en kadowinkeltjes in de regio. De jaren daarna schoten de (web) winkeltjes uit de grond. Producten die destijds " alleen aan de exclusieve woonwinkels" waren voorbehouden lagen een half jaar later reeds bij de grote warenhuizen. Prijsafspraken die niet door iedereen worden gevolgd en waar niets aan wordt gedaan. Bianca ( Pier & Pol) heeft het ook al gezegd, de grote concurrentie met de Action en Xenos e.d. is niet te doen. Ook bij de leveranciers is blijkbaar de creativiteit op, want het wordt steeds lastiger om je te onderscheiden, omdat het steeds moeilijker wordt om nieuwe producten te vinden. Kortom: de branche vraagt steeds meer inzet en energie voor hetzelfde rendement.
Eén incident in de categorie "opluchting"wil ik toch graag met jullie delen:
Ondanks het feit dat ikzelf een winkel had, kwam ik nog graag bij collega's: ten eerste ben en blijf ik zelf klant en ten tweede wil ik graag zien wat mijn concollega's doen: wat zij hebben, wil ik dus niet!Daar wordt namelijk niemand beter van. In januari 2010 lag er een envelop in mijn brievenbus. Het was een brief van 5 vriendinnen die regelmatig bij me kwamen, maar gezien hadden dat ik ook rondliep bij collega's! ( ja, wat een lef, hè) Ik was zelfs bij ....... geweest om haken te halen om kapstokken te maken!!! ( ja, dat klopt, dat was in 2004 (!) en die kapstok hangt nog steeds aan mijn buitenmuur, dames! Gemaakt nog toen we hier kwamen wonen) Ik ging daar natuurlijk naar toe om "ideeën te jatten". Kortom een a4-tje vol , in mijn ogen, "bedreigingen" over waar ik wel niet allemaal geweest was en wat ik daar gedaan had. Ik zou niet anders doen dan kopiëren! Als één van de eerste woonwinkeltjes en trendsettend in deze regio kreeg ik PERSOONLIJK zo'n anonieme brief in de bus!! De vriendinnen beloofden NOOIT meer bij me te komen en ik hoop dat ze ook nooit meer geweest zijn.
Maar ik voel ook dankbaarheid. Want ondanks bovenstaande kijk ik terug op zeven fantastische jaren. Heel wat anekdotes zijn er te vertellen: zoals al eerder eens genoemd:
De amerikaanse schoolbus met vrouwen van Urk die een bezoekje brachten aan de winkel (toen nog in de schuur in Echten) Een heuse invasie van 50 vrouwen, in drie kwartier erin en eruit en de winkel half leeg!
Maar ook:
- De kadootjes en kaarten van klanten voor de kerstdagen.
- Onze strooptocht op de beurs in Denemarken in 2008
- Die ene mevrouw die bij de opening in Ruinen aankwam met een plantje om me heel veel succes te wensen. Ze kwam ongeveer 1 keer per jaar in de winkel, maar in Zuidwolde viel ze weer binnen. Alleen even om een presentje te brengen "omdat ik het zo geweldig vind wat je doet", hoe leuk is dat!?
- De klanten waar je een meer persoonlijker band mee opbouwt, dankzij de koffietafel in de winkel. Die gewoon even lekker langskomen om een praatje te maken.
- De zware, maar o zo gezellige fairdagen in Ommen.
- De sociale contacten buiten de winkel, ontstaan dóór de winkel.
- De geweldige relatie met vele leveranciers.
- De dagelijkse complimenten van zowel klanten als leveranciers voor de winkel
- De jaren dat ikzelf van alles maakte
- Onze eigen tafels die niet aan te slepen waren.
- De vermelding in de Ariadne at Home ( al na 1,5 jaar in de schuur)
- De Herfstfair in september 2011 bij ons voor de winkel.
- De vakantiegangers die ieder jaar trouw een bezoekje kwamen brengen.
- De kerstkoopzondagen met de tent buiten met vuurkorven chocolademelk en glühwein.
- De ooh's en aah's als we onze tweejaarlijkse restyle weer achter de rug hadden ( en de pijn in mijn lijf de dagen erna:-))
- De introductie en ontvangst van onze kleding
- De, achter de schermen soms hilarische, modeshows ( één keer bleek een model een vest binnenstebuiten geshowd te hebben)
- Mijn ontdekking hoe leuk het is om iemand "aan te kleden"
- Ten slotte de stoere beslissing om Ruinen te sluiten en me totaal te richten op de kleding. Met een nieuwe winkel een nieuwe start maken. De kleding is een totaal andere discipline, maar ontzettend leuk en heel direct. Je ziet namelijk meteen het resultaat van je verkoop. Als iemand een lamp bij me kocht, moest ik maar raden waar hij kwam te hangen. Maar als iemand een jurk koopt zie ik meteen wat de jurk met de draagster doet.
Eén voorbeeld wil ik noemen en dat zegt alles:
Op een dag kwam er een klant in Zuidwolde binnen: een meisje ( ik schat, 25 jaar) met maat 52. Haar vriendin gaat trouwen en ze wil persé een mooie outfit. Ze gaat met een aantal mogelijkheden de paskamer in. In de winkel zitten een paar dames aan de koffietafel. Het meisje durft de paskamer niet uit, omdat deze dames er zitten. Na enige overredingskracht komt ze naar buiten en krijgt het ene na het andere compliment en terecht, ze ziet er fantastisch uit! Na twee andere sets komt ze tenslotte als een ware manequin de paskamer uit om vol trots het volgende setje te laten zien. HOE LEUK IS DAT!? Wat een heerlijk gevoel om iemand zo de deur uit te zien gaan.
Kortom meer dan genoeg om zeer tevreden terug te kijken. De afgelopen 7 jaar hebben me een "rijker" mens gemaakt. Ze hebben me gemaakt tot wie ik nu ben: een zelfstandige, zelfverzekerde vrouw, die weet wat ze wil, die staat voor wie ze is, vervult met liefde voor alles wat ik doe en sterker dan ooit. Klaar voor onze nieuwe uitdaging in Zuidwolde!
Bij deze wil ik iedereen die aan het succes van Duifje van Drenthe Ruinen heeft bijgedragen hartelijk danken voor zeven fantastische jaren!
P.S. bij het nalezen van mijn eigen post, moet ik toch even een traantje wegpinken....
